Imam Ahmad Hambali

Imam Ahmad Hambali adalah Abu Abudullah Ahmad bin Muhammad bin Hambal bin Hilal Al-Syaibani. Beliau dilahirkan di baghdad pada bulan Rabiul Awal tahun 164 (780M).

Ahmad bin Hambali dibesarkan dalam keadaan yatim oleh ibunya, karen bapaknya meninggal ketika beliau masih bayi. Sejak kecil beliau telah menunjukkan sifat dan pribadi yang mulia, sehingga menarik simpati banyak orang. Dan sejak kecil itu pula beliau telah menunjukkan minat yang besar kepada ilmu pengetahuan, kebetulan pada saat itu Baghdad merupakan kota pusata ilmu pengetahuan. Beliau memulai dengan belajar menghafal Al-Qur’an, kemudian belajar bahasa arab, hadis, sejrah nabi, dan sejarah sahabat serta para tabi’in.

Untuk memperdalam ilmu, beliau pergi ke Basrah untuk beberapa kali, disanalah beliau bertemu dengan Imam Syafi’i. Beliau juga pergi menuntut ilmi ke Yaman dan Mesir. Diantaranya guru beliau yang lain adalah Yusuf Al-Hasan bin Ziad, Husyaim, Umair, Ibnu Humam dan Ibnu Abbas. Imam Ahmad bin Hambali banyak mempelajari dan meriwayatkan hadis, dan beliau tidak mengambil hadis, kecuali hadis-hadis yang sudah jelas shahihnya. Oleh karena itu, akhirnya beliau berhasil mengarang kitab hadis, yang terkenal dengan nama Musnad Ahmad Hambali. Beliau mulai mengajar ketika berusia empat puluh tahun.

Pada masa pemerintahan Al-Muktasim, Khalifah Abbasiyah, beliau sempat dipenjara, karena sependapat dengan opini yang mengatakan Al-Quran makhluk. Beliau dibebaskan pada masa Khalifah Al-Mutawakkil.

Imam Ahmad Hambali wafat di Baghdad pada usia 77 tahun, atau tepatnya pada tahun 241 H (855 M) pada masa pemerintahan Khalifah Al-Wathiq. Sepeninggal beliau, Mazhab Hambali berkembang luas dan menjadi salah satu mazhab yang memilik banyak penganut